พระไตรปิฎก

[๕๖๕] ลำดับนั้น ท้าวสหัมบดีพรหมหายไปในพรหมโลกปรากฏ แล้วในนิเวศน์ของมารดาแห่งท่านพระพรหมเทวะ เปรียบเหมือนบุรุษผู้มีกำลัง พึงเหยียดออกซึ่งแขนที่คู้เข้าแล้ว หรือพึงคู้เข้าซึ่งแขนที่เหยียดออกแล้ว ฉะนั้น . ครั้งนั้นแล ท้าวสหัมบดีพรหมลอยอยู่ในอากาศ ได้กล่าวกะนาง พราหมณีผู้มารดาของท่านพระพรหมเทวะด้วยคาถาทั้งหลายว่า ดูก่อนนางพราหมณี ท่านถือการ บูชาด้วยก้อนข้าวแก่พรหมใด มั่นคงเป็น นิตย์ พรหมโลกของพรหมนั้นอยู่ไกลจาก ที่นี้ ดูก่อนนางพราหมณี ภักษาของพรหม ไม่ใช่เช่นนี้ ท่านไม่รู้จักทางของพรหม ทำไมจึงบ่นถึงพรหม. ดูก่อนนางพราหมณ์ ก็ท่านพระ- พรหมเทวะของท่านนั้น เป็นผู้หมดอุปธิ กิเลส ถึงความเป็นอติเทพ ไม่มีกิเลสเป็น เครื่องกังวล มีปกติขอ ไม่เลี้ยงดูผู้อื่น ท่านพระพรหมเทวะที่เข้าสู่เรือนของท่าน เพื่อบิณฑบาต เป็นผู้สมควรแก่บิณฑะที่ บุคคลพึงนำมาบูชา ถึงเวท มีตนอบรม แล้ว สมควรแก่ทักษิณาทานของมนุษย์ และเทวดาทั้งหลาย ลอยบาปเสียแล้ว อัน ตัณหาและทิฐิไม่ฉาบทาแล้ว เป็นผู้ เยือกเย็นกำลังเที่ยวแสวงหาอาหารอยู่.