Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 134

เล่ม มมร. 25 หน้า 134 ข้อ 565
อดีตอนาคตไม่มีแก่ท่านพระพรหม เทวะนั้น ท่านพระพรทมเทวะเป็นผู้สงบ ระงับ ปราศจากควัน ไม่มีทุกข์ ไม่มี ความหวัง วางอาชญาในปุลุชนผู้ยังมีความ หวาดหวั่นและในพระขีณาสพผู้มั่นคงแล้ว ขอท่านพระพรหมเทวะนั้นจงบริโภค บิณฑบาตอันเลิศที่สำหรับบูชาพรหมของ ท่าน. ท่านพระพรหมเทวะซึ่งเป็นผู้มีเสนา มารไปปราศแล้ว มีจิตสงบระงับ ฝึกตน แล้ว เที่ยวไปเหมือนช้างตัวประเสริฐ ไม่ หวั่นไหว เป็นภิกษุมีศีลดี มีจิตพ้นวิเศษ แล้ว ขอท่านพระพรหมเทวะนั้น จง บริโภคบิณฑบาตอันเลิศที่สำหรับบูชา พรหมของท่าน. ท่านจงเป็นผู้เลื่อมใสในท่านพระ- พรหมเทวะนั้น เป็นผู้ไม่หวั่นไหว ตั้ง ทักษิณาไว้ในท่านผู้เป็นทักษิเณยยบุคคล ดูก่อนนางพราหมณี ท่านเห็นมุนีผู้มีโอฆะ อันข้ามแล้วจงทำบุญ อันจะนำความสุข ต่อไปมาให้. ท่านจงเป็นผู้เลื่อมใสในท่านพระ พรหมเทวะนั้นเป็นผู้ไม่หวั่นไหว ตั้ง
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka