พระไตรปิฎก

[๒๐๖ ] พราหมณ์เหล่าใด ระลึกถึงธรรมของพราหมณ์ เก่า ๆ พราหมณ์เหล่านั้นเป็นผู้สูงสุดโดยศีลมา ก่อน ทวารทั้งหลายย่อมเป็นอันพราหมณ์เหล่านั้น คุ้มครองแล้ว รักษาดีแล้ว เพราะครอบงำความ โกรธเสียได้ พราหมณ์เหล่าใด ระลึกถึงธรรมของ พราหมณ์เก่าได้ พราหมณ์เหล่านั้นเป็นผู้ประพฤติ ในธรรม ( กุศลกรรมบถ ) และในฌาน พราหมณ์ เหล่าใดละเลยธรรมเหล่านี้เสีย เป็นผู้เมาด้วยโคตร เป็นผู้ถูกความโกรธครอบงำแล้ว มีอาชญาในตน มากมาย ประพฤติผิดในสัตว์ทั้งหลาย ทั้งที่มีใจ หวาดสะดุ้งและมั่นคง จึงประพฤติไม่เรียบร้อย การ สมาทานวัตรทั้งปวง คือ การไม่กิน การนอนบน พื้นดิน การอาบน้ำในเวลาเช้า และพระเวท ๓ ของบุคคลผู้ไม่คุ้มครองทวาร เป็นการเปล่าผล เหมือนทรัพย์เครื่องปลื้มใจอันบุรุษได้แล้วในความ ฝันฉะนั้น บริขารภัณฑ์เหล่านี้ คือ หนังเสือหยาบๆ ชะฎา เหงือก มนต์ ศีลพรต ตบะ การล่อลวง ไม่เท้าคด ๆ และการเอาน้ำลูบหน้าเป็นวรรณะของ พวกพราหมณ์ การภาวนาเห็นแก่อามิส พวก พราหมณ์ก็ทำกันแล้ว ส่วนจิตอันตั้งมั่นดีแล้ว อัน ผ่องใส ไม่ขุ่นมัว ไม่เหี้ยมโหดในสัตว์ทั้งปวง ข้อนั้นเป็นทางถึงพรหม.