พระไตรปิฎก

บทว่า มนุสฺสา ได้แก่ พวกชาวบ้านผู้รู้ความที่พระอุทายีเป็นผู้ ชอบขวนขวายในการชักสื่อนี้ . บทว่า สุณิสาโภเคน ความว่า พวกสาวกของอาชีวกเหล่านั้น ใช้สอยหญิงนั้น อย่างที่คนทั้งหลายจะพึงใช้สอยหญิงสะใภ้ มีการให้ หุงภัตให้ต้มแกง และการให้เลี้ยงดูเป็นต้น. หลายบทว่า ตโต อปเรน ทาสีโภเคน ความว่า แต่ล่วงไป ได้ ๑ เดือน พวกสาวกของอาชีวกเหล่านั้นใช้สอยนางนั้น ด้วยการ ใช้สอยอย่างที่คนทั้งหลายจะพึงใช้สอยทาสี มีการทำนา เทหยากเยื่อ และตักน้ำเป็นต้น. บทว่า ทุคคตา คือ เป็นผู้ยากจน, อีกอย่างหนึ่ง ความว่า ไปสู่ตระกูลที่ตนไปแล้ว เป็นผู้ตกทุกข์ได้ยาก. หลายบทว่า มายฺโย อิมํ ภุมาริกํ ความว่า คุณอย่าใช้สอย เด็กหญิงนี้ อย่างใช้สอยทาสีเลย. ด้วยบทว่า อาหารูปหาโร พวกสาวกของอาชีวกแสดงว่า การ รับรองและการตกลง คือการรับและการให้ พวกเราไม่ได้รับมา ไม่ ได้มอบให้อะไร ๆ คือว่า พวกเราไม่มีการซื้อขาย คือ การค้าขาย กับท่าน. คำว่า สมเณน ภิตพฺพํ อพฺยาวเฏน สมโณ อสฺส สุสฺสมโณ มีความว่า พวกสาวกของอาชีวก รุกรานพระอุทายีเถระนั้นอย่างนี้ว่า ธรรมดาว่า สมณะ ต้องเป็นผู้ไม่ขวนขวาย คือต้องเป็นผู้ไม่พยายาม ในการงานเช่นนี้ ด้วยว่า สมณะผู้เป็นอย่างนี้ พึงเป็นสมณะที่ดี แล้ว กล่าวว่า ไปเสียเถิดท่าน พวกเราไม่รู้จักท่าน.