พระไตรปิฎก

ไพบูลย์ ชนเหล่าใดย่อมอนุโมทนา หรือ ช่วยเหลือในทักขิณาทานนั้น ทักขิณาทาน นั้นย่อมไม่มีผลบกพร่อง เพราะการอนุ- โมทนาหรือการช่วยเหลือนั้น แม้พวกที่ อนุโมทนาหรือช่วยเหลือ ย่อมเป็นผู้มีส่วน แห่งบุญ เพราะฉะนั้น ผู้มีจิตไม่ท้อถอย จึงควรให้ทานในเขตที่มีผลมาก บุญทั้ง- หลายย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายใน ปรโลก. จบกาลทานสูตรที่ ๖ อรรถกถากาลทานสูตร พึงทราบวินิจฉัยในกาลทานสูตรที่ ๖ ดังต่อไปนี้ :- บทว่า กาลทานานิ คือ ทานที่ควร ทานที่มาถึงแล้ว อธิบายว่า ทานอันสมควร. บทว่า นวสสฺสานิ คือ ข้าวกล้าดีเลิศ. บทว่า นวผลานิ ได้แก่ ผลไม้ดีเลิศที่ออกคราวแรกจากสวน. บทว่า ปมํ สีลวนฺเตสุ ปติฏฺาเปติ ความว่า เขาถวายแก่ท่านผู้มีศีลก่อนแล้ว ตนก็บริโภคภายหลัง. บทว่า วทญฺญู คือ เป็นผู้รู้ภาษิต. บทว่า กาเลน ทินฺนํ ได้แก่ ทาน ที่เขาให้อันสมควรที่มาถึงเข้า. บทว่า อนุโมทนฺติ ได้แก่ ชนที่ยืนอนุโมทนา อยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง. บทว่า เวยฺยาวจฺจํ ได้แก่ ทำการที่เป็นงาน ขวนขวายทางกาย. บทว่า อปฺปฏิวาสนจิตฺโต ได้แก่ เป็นผู้มีจิตไม่เบื่อหน่าย. บทว่า ยตฺถทินฺนํ มหปฺผลํ ได้แก่ พึงให้ในที่ ๆ ทานที่ให้แล้วมีผลมาก. จบอรรถกถากาลทานสูตรที่ ๖