พระไตรปิฎก

๘. นิฏํ คโต อสนฺตาสี วีตตโณฺห อนงฺคโณ อจฺฉินฺทิ ภวสลฺลานิ อนฺติโมยํ สมฺสฺสโย. วีตตโณฺห อนาทาโน นิรุตฺติปทโกวิโท อกฺขรานํ สนฺนิปาตํ ชญฺา ปุพฺพปรานิ จ ส เว อนฺติมสารีโร มหาปญฺโ มหาปุริโสติ วุจฺจติ. " (ผู้ใด) ถึงความสำเร็จ มีปกติไม่สะดุ้ง มีตัณหา ไปปราศแล้ว ไม่มีกิเลสเครื่องยั่วยวนใจ ได้ตัดลูกศร อันให้ไปสู่ภพทั้งหลายเสียแล้ว, กายนี้ (ของผู้นั้น) ชื่อว่ามีในที่สุด. (ผู้ใด) มีตัณหาไปปราศแล้ว ไม่มี ความถือมั่น ฉลาดในบทแห่งนิรุตติ รู้ที่ประชุมแห่ง อักษรทั้งหลาย. และรู้เบื้องต้นและเบื้องปลายแห่ง อักษรทั้งหลาย. ผู้นั้นแล มีสรีระมีในที่สุด เราย่อม เรียกว่าผู้มีปัญญามาก เป็นมหาบุรุษ. แก้อรรถ บรรดาบทเหล่านั้น สองบทว่า นิฏฺํ คโต ความว่า พระอรหัต ชื่อว่า ความสำเร็จของบรรพชิตทั้งหลาย ในพระศาสนานี้, ถึง คือบรรลุ พระอรหัตนั้น. บทว่า อสนฺตาสี คือ ผู้ชื่อว่าไม่สะดุ้ง เพราะไม่มีกิเลสเครื่องสะดุ้ง คือราคะเป็นต้น ในภายใน. บาทพระคาถาว่า อจฺฉินฺทิ ภวสลฺลานิ คือ ได้ตัดลูกศรอันมีปกติ ให้ไปสู่ภพทั้งสิ้น.