พระไตรปิฎก

ปฏิสนฺถารวุตฺตฺยสฺส อาจารกุสโล สิยา ตโต ปาโมชฺชพหุโล ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสติ. " ภิกษุใด นี้ปกติอยู่ด้วยเมตตา เลื่อมใสในพระ- พุทธศาสนา, ภิกษุนั้น พึงบรรลุบทอันสงบ เป็นที่ เข้าไประงับสังขาร อันเป็นสุข. ภิกษุ เธอจงวิดเรือ นี้, เรือที่เธอวิดแล้ว จักถึงเร็ว; เธอตัดราคะและ โทสะได้แล้ว แต่นั้นจักถึงพระนิพพาน. ภิกษุพึงตัด ธรรม ๕ อย่าง พึงละธรรม ๕ อย่าง และพึงยังคุณ ธรรม ๕ ให้เจริญยิ่ง ๆ ขึ้น, ภิกษุผู้ล่วงกิเลสเครื่อง ข้อง ๕ อย่างได้แล้ว เราเรียกว่า ผู้ข้ามโอฆะได้. ภิกษุ เธอจงเพ่งและอย่าประมาท, จิตของเธออย่า หมุนไปในกามคุณ, เธออย่าเป็นผู้ประมาทกลืนกิน ก้อนแห่งโลหะ, เธออย่าเป็นผู้อันกรรมแผดเผาอยู่ คร่ำครวญว่า ' นี้ทุกข์.' ฌานย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้ ไม่มีปัญญา, ปัญญาย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่มีฌาน. ฌาน และปัญญาย่อมมีในบุคคลใด, บุคคลนั้นแล ตั้งอยู่ แล้วในที่ใกล้พระนิพพาน. ความยินดีมิใช่ของมีอยู่ แห่งมนุษย์ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้เข้าไปแล้วสู่เรือนนาง ผู้มีจิตสงบแล้ว ผู้เห็นแจ้งธรรมอยู่โดยชอบ. ภิกษุ พิจารณาอยู่ ซึ่งความเกิดขึ้นและควานเสื่อมไปแห่ง ขันธ์ทั้งหลายโดยอาการใด ๆ, เธอย่อมได้ปีติและ ปราโมทย์โดยอาการนั้น ๆ, การได้ปีติและปราโมทย์