พระไตรปิฎก

รุ่งเรือง ส่วนพระพุทธเจ้า ย่อมรุ่งเรืองด้วยเดช ตลอดกลางวันและกลางคืน. ๖. บุคคลมีบาปอันลอยแล้วแล เราเรียกว่า พราหมณ์ บุคคลที่เราเรียกว่า สมณะ เพราะความ ประพฤติเรียบร้อย บุคคลขับไล่มลทินของตนอยู่ เพราะเหตุนั้น เราเรียกว่า บรรพชิต. ๗. พราหมณ์ไม่ควรประหารแก่พราหมณ์ ไม่ ควรจอง (เวร) แก่เขา น่าติเตียนพราหมณ์ผู้ประหาร พราหมณ์ น่าติเตียนพราหมณ์ผู้จอง (เวร) ยิ่งกว่า พราหมณ์ผู้ประหารนั้น. ความเกียจกันใจจากอารมณ์ อันเป็นที่รักทั้งหลายใด ความเกียดกันนั่นย่อมเป็น ความประเสริฐไม่น้อยแก่พราหมณ์ ใจอันสัมปยุต ด้วยความเบียดเบียน ย่อมกลับได้จากวัตถุใด ๆ ความทุกข์ย่อมสงบได้เพราะวัตถุนั้น ๆ นั่นแล. ๘. ความชั่วทางกาย วาจา และใจของบุคคลใด ไม่มี เราเรียกบุคคลนั้น ผู้สำรวมแล้วโดยฐานะ ๓ ว่า เป็นพราหมณ์. ๙. บุคคลพึงรู้แจ้งธรรมอันพระสัมมาสัมพุทธ- เจ้าทรงแสดงแล้วจากอาจารย์ใด พึงนอบน้อมอาจารย์ นั้นโดยเคารพ เหมือนพราหมณ์นอบน้อมการบูชา เพลิงอยู่ฉะนั้น. ๑๐. บุคคลย่อมเป็นพราหมณ์ ด้วยชฎา ด้วย