พระไตรปิฎก

๖. เรื่องบรรพชิตรูปใดรูปหนึ่ง [๒๖๙] ข้อความเบื้องต้น พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน ทรงปรารภบรรพชิต รูปใดรูปหนึ่ง ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า " พาหิตปาโป " เป็นต้น. พราหมณ์บวชนอกพระพุทธศาสนา ได้ยินว่า พราหมณ์คนหนึ่งบวชแล้ว ด้วยการบวชในภายนอก (พระศาสนา) คิดว่า " พระสมณโคดม เรียกสาวกของพระองค์ ' บรรพชิต ' ส่วนเราก็เป็นบรรพชิต, การพระองค์เรียกเราอย่างนั้นบ้าง ก็ควร " แล้ว เข้าไปเฝ้าพระศาสดา ทูลถามเนื้อความนั่น. พระศาสดาตรัสว่า " เราหาเรียกว่า ' บรรพชิต ' ด้วยเหตุเพียงเท่านี้ ไม่, ส่วนบุคคลผู้ชื่อว่าเป็นบรรพชิต เพราะความที่มลทินคือกิเลสทั้งหลาย อันตนเว้นได้ขาด " ดังนี้แล้ว ตรัสพระคาถานี้ว่า:- ๖. พาหิตปาโป หิ พฺราหฺมโณ สมจริยา สมโณติ วุจฺจติ ปพฺพาชยมตฺตโน มลํ ตสฺมา ปพฺพชิโตติ วุจฺจติ. " บุคคลผู้มีบาปอันลอยแล้วแล เราเรียกว่า 'พราหมณ์,' บุคคลที่เราเรียกว่า ' สมณะ' เพราะ ความประพฤติเรียบร้อย, บุคคลขับไล่มลทินของตน อยู่ เพราะเหตุนั้น เราเรียกว่า ' บรรพชิต."