พระไตรปิฎก

" ผู้ใด ในศาสนานี้แล รู้ชัดความสิ้นไปแห่งทุกข์ ของตน, เราเรียกผู้นั้น ซึ่งมีภาระอันปลงแล้ว ผู้ พรากได้แล้วว่า เป็นพราหมณ์." แก้อรรถ บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ทุกฺขสฺส ได้แก่ ขันธทุกข์. บทว่า ปนฺนภารํ เป็นต้น ความว่า เราเรียกผู้มีภาระคือขันธ์อัน ปลงแล้ว ผู้พรากได้แล้วจากโยคะ ๔ หรือสรรพกิเลสนั้นว่า เป็น พราหมณ์. ในกาลจบเทศนา พราหมณ์นั้นตั้งอยู่ในโสดาปัตติผลแล้ว. เทศนา ได้เป็นประโยชน์แม้แก่ชนผู้ประชุมกันแล้ว ดังนี้แล. เรื่องพราหมณ์คนใดคนหนึ่ง จบ.