Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 3 หน้าที่ 1015

เล่ม มมร. 3 หน้า 1015 ข้อ 134
ภิกษุมีบาตรไม่มีแผล ภิกษุมีบาตรมีแผล ๒ แห่ง ขอบาตรที่ไม่มีท่าจะมีแผล เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๒ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๑ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๒ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๒ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๒ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๓ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๒ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๔ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๓ แห่ง ภิกษุมีบาตรมีแผล ๓ แห่ง ขอบาตรที่ไม่มีท่าจะมีแผล เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๓ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๑ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๓ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๒ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๓ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๓ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ภิกษุมีบาตรมีแผล ๓ แห่ง ขอบาตรที่มีท่าจะมีแผล ๔ แห่ง เป็น นิสสัคคีย์ ต้องอาบัติปาจิตตีย์
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka