พระไตรปิฎก

มยญฺจ ภริยา นาติกฺกมาม อมฺเห จ ภริยา นาติกฺกมนฺติ อญฺตฺร ตาหิ พฺรหฺมจริยํ จราม ตสฺมาติหมฺหํ ทหรา น มิยฺยเร เราไม่ล่วงละเมิดภรรยา ทั้งภรรยา ก็ไม่ล่วงละเมิดเรา เราประพฤติพรหม- จรรย์ ยกเว้นภรรยา เพราะฉะนั้น เด็ก ทั้งหมายของเรา จึงไม่ตาย. มาในความเพียร ในโลมหังสสูตรว่า อภิชานามิ โข ปนาหํ สารี- ปุตฺต จตุรงฺคสมนฺนาคตํ พฺรหฺจริยํ จริตฺวา ตปสี สุทํ โหมิ ดูก่อนสารี- บุตร ก็เราประพฤติความเพียรอันประเสริฐ ประกอบด้วยองค์ ๔ จึงรู้ยิ่ง ได้ยินว่า เราเป็นผู้มีความเพียร. มาแล้วในอุโบสถมีองค์ ๘ ซึ่งทำด้วยการทรมานตนในนิมิชาดกว่า หีเนน พฺรหฺมจริเยน ขตฺติเย อุปปชฺชติ มชฺฌิเมน จ เทวตฺตํ อุตฺตเมน วิสุชฺฌติ บุคคลเข้าถึงกษัตริย์ ด้วยพรหม จรรย์เลว และเข้าถึงความเป็นเทวดาด้วย พรหมจรรย์ปานกลาง ย่อมบริสุทธิ์ด้วย พรหมจรรย์สูงสุด. มาแล้วในอริยมรรค ในมหาโควินทสูตรนั่นแลว่า อิทํ โข ปน ปญฺจสิข พฺรหฺมจริยํ เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย ฯเปฯ อยเมว อริโย อฏฺงฺคิโก มคฺโค ดูก่อนปัญจสิขะ พรหมจรรย์นี้แล เพื่อความ เบื่อหน่ายโดยส่วนเดียว เพื่อความปราศจากความกำหนัด ฯลฯ นี้แล คือ