พระไตรปิฎก

มาในความขวนขวาย ในอังกุรเปตวัตถุนี้ว่า เกน ปาณิ กามทโท เกนปาณิ มธุสฺสโว เกน เต พฺรหฺมจริเยน ปุญฺํ ปาณิมฺหิ อิชฺฌติ เตน ปาณิ กามทโท เตนฺ ปาณิ มธุสฺสโว เตน เม พฺรหฺมจริเยน ปุญฺํ ปาณิมฺหิ อิชฺฌติ. ฝ่ามือให้ความต้องการสำเร็จด้วยอะไร ฝ่ามือมีความอร่อยเป็นที่ไหลออกด้วยอะไร บุตรย่อมสำเร็จในฝ่ามือ ด้วยพรหมจรรย์ อะไรของท่าน ฝ่ามือของเราให้ความใคร่สำเร็จ มี รสอร่อย เป็นที่ไหลออก บุญย่อมสำเร็จ ที่ฝ่ามือของเรา เพราะพรหมจรรย์นั้น ๆ. มาแล้วในศีล คือ สิกขาบท ๕ ข้อ ในติตติรชาดกนี้ว่า อิทํ โข ตํ ภิกฺเว ติตฺติริยํ นาม พฺรหฺมจริยํ อโหสิ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พรหมจรรย์ ชื่อติตติริยะนี้ได้มีแล้ว. มาในพรหมวิหาร ในมหาโควินทสูตร นี้ว่า ตํ โข ปน ปญฺจสิข พฺรหฺมจริยํ เนว นิพฺพิทาย น วิรา- คาย ฯเปฯ ยาวเทว พฺรหฺมโลกูปปตฺติยา ดูก่อนปัญจสิข พรหมจรรย์ นั้นแล มิใช่เพื่อความเบื่อหน่าย มิใช่เพื่อความปราศจากความกำหนัด ฯลฯ เพียงเพื่อความเข้าถึงพรหมโลกเท่านั้น. มาแล้วในเมถุนวิรัติ ในสัลเลขสูตรว่า ปเร อพฺรหฺมจาริโน ภวิสฺสนฺติ มยเมตฺถ พฺรหฺมจาริโน ภวิสฺสาม พวกอื่นจักไม่เป็นพรหมจารี เราจักเป็นพรหมจารีในที่นี้. มาแล้วในสทาร- สันโดษ ในมหาธรรมปาลชาดกว่า