Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 45 หน้าที่ 549

เล่ม มมร. 45 หน้า 549 ข้อ 269
ชั่วครอบงำย่ำยีจิตแล้ว เป็นผู้เกิดในอบาย เกิดในนรก ตั้งอยู่ตลอดกัป เยียว ยาไม่ได้ ก็เมื่อมรรคและผลที่ควรการทำให้ยิ่งมีอยู่ พระเทวทัตถึงความพินาศ เสียในระหว่าง เพราะการบรรลุคุณวิเศษมีประมาณเล็กน้อย ดูก่อนภิกษุทั้ง หลาย พระเทวทัตผู้อันอสัทธรรม ๓ ประการนี้แล ครอบงำย่ำยีจิตแล้ว เป็น ผู้เกิดในอบาย เกิดในนรก ตั้งอยู่ตลอดกัป เยียวยาไม่ได้. ขอใคร ๆ อย่าได้เป็นผู้มีความ ปรารถนาลามก อุบัติในโลกเลย คติของ บุคคลผู้มีความปรารถนาลามกเช่นไรท่าน ทั้งหลายจงรู้คติเช่นนั้นด้วยเหตุแม้นี้ เรา ได้สดับมาแล้วว่า พระเทวทัต โลกรู้กัน ว่า เป็นบัณฑิต ยกย่องกันว่า มีตนอัน อบรมแล้ว ดุจรุ่งเรืองอยู่ด้วยยศ ดำรงอยู่ แล้ว พระเทวทัตนั้นประพฤติตามความ ประมาท เบียดเบียนพระตถาคตพระองค์ นั้น ถึงอเวจีนรกอันมีประตู ๔ น่าพึงกลัว ก็ผู้ใดพึงประทุษร้ายต่อบุคคลผู้ไม่ประทุษ ร้ายผู้ไม่กระทำกรรมอันลามก ผลอันลามก ย่อมถูกต้องผู้นั้นแล ผู้มีจิตประทุษร้าย ผู้ ไม่เอื้อเฟื้อ ผู้ใดพึงสำคัญสมุทรว่าจะประ- ทุษร้ายได้ด้วยหม้อยาพิษ (หม้อเดียว) ผู้ นั้นพึงประทุษร้ายด้วยหม้อยาพิษนั้นไม่ได้ เพราะว่าสมุทรที่น่ากลัว ใหญ่มากฉันใด
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka