พระไตรปิฎก

นรก กำเนิดสัตว์ดิรัจฉานอสุรกายและ ปิตติวิสัย เป็นผู้ไม่พ้นไปจากเครื่องผูก แห่งมาร. ส่วนสัตว์เหล่าใดประกอบความเพียร ในพระศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้งกลางคืนกลางวัน สัตว์เหล่านั้นผู้มี ความสำคัญอารมณ์ว่า ไม่งามอยู่เป็นนิจ ย่อมดับไฟ คือ ราคะได้ ส่วนสัตว์ทั้งหลาย ผู้สูงสุดในนรชน ย่อมดับไฟคือโทสะได้ ด้วยเมตตา และดับไฟคือโมหะได้ด้วย ปัญญาอันเป็นเครื่องให้ถึงความชำแรก กิเลส สัตว์เหล่านั้นมีปัญญาเป็นเครื่อง รักษาตน ไม่เกียจคร้านทั้งกลางคืนกลาง- วัน ดับไฟมีไฟคือราคะเป็นต้นได้ ย่อม ปรินิพพานโดยไม่มีส่วนเหลือ ล่วงทุกข์ ได้ไม่มีส่วนเหลือ บัณฑิตทั้งหลายผู้เห็น อริยสัจผู้ถึงที่สุดแห่งเวท รู้แล้วโดยชอบ ด้วยปัญญาเป็นเครื่องรู้ยิ่ง ซึ่งความสิ้นไป แห่งชาติ ย่อมไม่มาสู่ภพใหม่. จบอัคคิสูตรที่ ๔