พระไตรปิฎก

ปราภวสูตรที่ ๖ ว่าด้วยความเสื่อม ๑๒ อย่าง [๓๐๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ :- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยาม สิ้นไปแล้ว เทวดาตนหนึ่งมีรัศมีอันงดงามยิ่ง ทำพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้ สว่างไสว เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ถวายบังคมพระผู้มี พระภาคเจ้าแล้ว ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้วได้ทูลถามพระผู้มี พระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า [๓๐๔] ข้าพระองค์มา เพื่อจะทูลถาม ถึงผู้เสื่อม และคนผู้เจริญกะท่านพระโคดม จึงขอทูลถามว่า อะไรเป็นทางของคนเสื่อม. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ผู้รู้ดีเป็นผู้เจริญ ผู้รู้ชั่วเป็นผู้เสื่อม ผู้ใคร่ธรรมเป็นผู้เจริญ ผู้เกลียดธรรมเป็นผู้ เสื่อม เพราะเหตุนั้นแล เราจงทราบชัดข้อนี้ เถิดว่า ความเสื่อมนั้นเป็นที่ ๑. ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าขอพระองค์ จงตรัสบอกคนเสื่อมที่ ๒ อะไรเป็นทางของ คนเสื่อม.