พระไตรปิฏก

เพราะเห็นว่า บุคคลจะทำสมณะผู้สมบูรณ์ด้วยศีล

ให้เสมอกับสมณะผู้ทุศีล

และสมณะผู้บริสุทธิ์ให้เสมอกับสมณะผู้ไม่บริสุทธิ์

ได้อย่างไรเล่า







{๓๐๓} ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้ว่า

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้งนั้น เมื่อราตรีผ่านไป ๑ เทวดาองค์หนึ่ง มีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างไปทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค ถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคด้วย คาถาว่า

{๓๐๔} [๙๑] ข้าพระองค์มาทูลถามถึงคนผู้มีแต่ความเสื่อม

กับพระผู้มีพระภาคผู้โคดมว่า

อะไรเป็นทางแห่งความเสื่อม

[๙๒] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

ผู้เจริญก็รู้ได้ง่าย ๒ ผู้เสื่อมก็รู้ได้ง่าย

ผู้เจริญใคร่ธรรม ๓ ผู้เสื่อมชังธรรม

๑ ดูเชิงอรรถที่ ๔ ข้อ ๑ หน้า ๖ ในเล่มนี้
๒ ผู้เจริญก็รู้ได้ง่าย ในที่นี้หมายถึงผู้พัฒนาแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ได้ง่ายเพราะได้เห็นหรือได้ยินเกี่ยวกับการ ประพฤติปฏิบัติของเขา (ขุ.สุ.อ. ๑/๙๒/๑๗๑)
๓ ใคร่ธรรม หมายถึงปรารถนาที่จะฟังและปฏิบัติตามกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ (ขุ.สุ.อ. ๑/๙๒/๑๗๑)