พระไตรปิฎก

ความสุขเถิด สัตว์อื่นไม่พึงข่มขู่สัตว์อื่น ไม่พึงดูหมิ่นอะไรเขาในที่ไหน ๆ ไม่พึง ปรารถนาทุกข์ให้แก่กันและกัน เพราะความ โกรธ เพราะความเคียดแค้น. มารดาถนอมบุตรคนเดียวผู้เกิดใน ตน แม้ด้วยการยอมสละชีวิตได้ ฉันใด กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ พึงเจริญเมตตา มีในใจไม่มีประมาณในสัตว์ทั้งปวง แม้ฉัน- นั้น กุลบุตรนั้นพึงเจริญเมตตามีในใจไม่มี ประมาณ ไปในโลกทั้งสิ้น ทั้งเบื้องบน เบื้องต่ำ เบื้องขวาง ไม่คับแคบ ไม่มีเวร ไม่มีศัตรู กุลบุตรผู้เจริญเมตตานั้นยินอยู่ก็ดี เดินอยู่ก็ดี นั่งอยู่ก็ดี นอนอยู่ก็ดี พึงเป็นผู้ ปราศจากความง่วงเหงาเพียงใด ก็พึงตั้งสติ นี้ไว้เพียงนั้น บัณฑิตทั้งหลายกล่าววิหาร- ธรรมนี้ ว่าเป็นพรหมวิหารในธรรมวินัยของ พระอริยเจ้านี้ และกุลบุตรผู้เจริญเมตตาไม่ เข้าไปอาศัยทิฏฐิ เป็นผู้มีศีลถึงพร้อมแล้ว ด้วยทัศนะ นำความยินดีในกามทั้งหลาย ออกได้แล้ว ย่อมไม่ถึงความนอนในครรภ์ อีกโดยแท้แล. จบเมตตสูตรที่ ๘