Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 309

เล่ม มมร. 47 หน้า 309 ข้อ 330
อยู่ซึ่งคติของภิกษุชื่อนิโครธกัปปะ อย่าได้ ทรงทำข้าพระองค์ให้หลงเลย. ข้าแต่พระองค์ผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีความ เพียรไม่ทราม พระองค์ทรงรู้แจ้งอริยธรรม อันประเสริฐยิ่ง ทรงทราบอยู่ซึ่งไญยธรรม ทั้งปวง อย่าได้ทรงทำข้าพระองค์ให้หลงเลย ข้าพระองค์หวังจะได้สดับพระดำรัสของ พระองค์อยู่ เหมือนบุรุษผู้ร้อนแล้วเพราะ ความร้อนในฤดูร้อน หวังจะได้น้ำ ฉะนั้น. ขอพระองค์จงยังสัททายตนะ คือ สุตะให้ตกเถิด ภิกษุชื่อนิโครธกัปปะได้ ประพฤติพรหมจรรย์ ตามความปรารถนา พรหมจรรย์อะไร ๆ ของท่านไม่เปล่า นิพ- พานแล้ว อนุปาทิเสสนิพพานธาตุหรือ หรือว่าเป็นผู้พ้นวิเศษแล้วยังมีอุปาทานเหลือ อยู่ ข้าพระองค์ทั้งหลายจะขอฟังความข้อ นั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสด้วยพระคาถาว่า ภิกษุชื่อนิโครธกัปปะ ได้ตัดตัณหา ในนามรูปนี้ ที่เป็นพระแสแห่งกัณหมาร
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka