พระไตรปิฎก

[๓๖๕] ข้าพระองค์ผู้มีความสงสัย มีความเคลือบแคลง มาหวังจะทูลถามปัญหา พระองค์อันข้าพระองค์ทูลถามปัญหาแล้ว ขอจงตรัสพยากรณ์แก่ข้าพระองค์ตามลำดับ ปัญหาให้สมควรแก่ธรรมเถิด. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนสภิยะ ท่านมาแต่ไกล หวังจะ ถามปัญหา เราอันท่านถามปัญหาแล้ว จะ กระทำที่สุดแห่งปัญหาเหล่านั้น จะพยากรณ์ แก่ท่านตามลำดับปัญหา ให้สมควรแก่ธรรม ดูก่อนสภิยะ ท่านปรารถนาปัญหาข้อใด ข้อหนึ่งในใจ ก็เชิญถามเราเถิด เราจะกรt ทำที่สุดเฉพาะปัญหานั้น ๆ แก่ท่าน. [๓๖๖] ลำดับนั้น สภิยปริพาชกดำริว่า น่าอัศจรรย์จริงหนอ ไม่ เคยมีมาเลยหนอ เราไม่ได้แม้เพียงการให้โอกาสในสมณพราหมณ์เหล่าอื่นเลย พระสมณโคดมได้ทรงให้โอกาสนี้แก่เราแล้ว สภิยปริพาชกมีใจชื่นชม เบิกบาน เฟื่องฟูเกิดปีติโสมนัส ได้กราบทูลถามปัญหากะพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้บรรลุอะไรว่า เป็นภิกษุ กล่าวบุคคลว่าผู้สงบเสงี่ยมด้วย อาการอย่างไร กล่าวบุคคลว่าผู้ฝึกตนแล้ว