Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 521

เล่ม มมร. 47 หน้า 521 ข้อ 378
ถ้าท่านผู้เจริญชอบใจคำสั่งสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า อย่างนี้ไซร้ แม้พวก เราก็จักบวชในสำนักของพระสัมมาสัมพุทธ- เจ้า ผู้มีพระปัญญาอันประเสริฐ. พราหมณ์ทั้ง ๓๐๐ เหล่านี้ ได้ประนม อัญชลีทูลขอว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้าพระองค์ทั้งหลาย จักประพฤติพรหมจรรย์ ในสำนักของพระองค์. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนเสลพราหมณ์ พรหมจรรย์เรากล่าวดีแล้ว ผู้บรรลุ จะพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล การบวช ของบุคคลผู้ไม่ประมาทศึกษาอยู่ไม่เปล่า ประโยชน์. [๓๗๘] เสลพราหมณ์พร้อมกับบริษัทได้บรรพชาอุปสมบทในสำนัก ของพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้งนั้นแล พอล่วงราตรีนั้นไป เกณิยชฎิล สั่งให้ ตกแต่งขาทนียโภชนียาหารอันประณีตไว้ในอาศรมของตนเสร็จแล้วให้กราบทูล ภัตกาลแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ถึงเวลาแล้ว ภัตเสร็จ แล้ว. ลำดับนั้น เป็นเวลาเข้าพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงนุ่งแล้ว ทรงถือบาตร และจีวรเสด็จเข้าไปยังอาศรมของเกณิยชฎิล ครั้นแล้ว ประทับนั่งเหนืออาสนะ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka