พระไตรปิฎก

ผักกาดตกไปจากปลายเหล็กแหลม ว่าเป็น พราหมณ์. เรากล่าวผู้เปล่งถ้อยคำไม่หยาบ ให้ รู้ความกันได้ เป็นคำจริง ซึ่งไม่เป็นเหตุทำ ใคร ๆ ให้ข้องอยู่ ว่าเป็นพราหมณ์. ก็เรากล่าวผู้ไม่ถือเอาสิ่งของยาวหรือ สั้น น้อยหรือใหญ่ งามและไม่งาม ซึ่ง เจ้าของมิได้ให้แล้วในโลก ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ไม่มีความหวังทั้งในโลกนี้ และในโลกหน้า ผู้สิ้นหวัง พรากกิเลสได้ หมดแล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ไม่มีความอาลัย รู้ทั่วถึง แล้ว ไม่มีความสงสัย หยั่งลงสู่นิพพาน ได้ บรรลุแล้วโดยลำดับ ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ละทิ้งบุญและบาปทั้ง ๒ ล่วงธรรมเป็นเครื่องข้องได้แล้ว ไม่มีความ เศร้าโศก ปราศจากธุลี บริสุทธิ์แล้ว ว่า เป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้มีความยินดีในภพหมดสิ้น แล้ว ผู้บริสุทธิ์ มีจิตผ่องใส ไม่ขุ่นมัว