พระไตรปิฎก

พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลงแล้ว จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่า [๓๘๗] วาจาหยาบเช่นกับขวาน เกิดในปากของบุรุษแล้ว เป็นเหตุตัดรอน ตนเองของบุรุษผู้เป็นพาล ผู้กล่าวคำทุภาษิต ผู้ใดสรรเสริญคนที่ควรนินทา หรือนินทา คนที่ควรสรรเสริญ ผู้นั้นย่อมก่อโทษเพราะ ปาก ย่อมไม่ได้ความสุขเพราะโทษนั้น การ แพ้ด้วยทรัพย์เพราะเล่นการพนันเป็นโทษ เพียงเล็กน้อย โทษของผู้ที่ยังใจให้ประทุษ- ร้ายในท่านผู้ปฏิบัติดีนี้แล เป็นโทษมากกว่า. บุคคลตั้งวาจาและใจอันลามกไว้แล้ว เป็นผู้ติเตียนพระอริยเจ้า ย่อมเข้าถึงนรก ตลอดกาลประมาณด้วยการนับปี ๑๐๐,๐๐๐ นิรัพพุทะและ ๔๐ อัพพุทะ. ผู้กล่าวคำเท็จย่อมเข้าถึงนรก อนึ่ง ผู้ทำกรรมอันลามกแล้ว กล่าวว่าไม่ได้ทำ ก็ย่อมเข้าถึงนรกอย่างเดียวกัน แม้คนทั้ง สองนั้นเป็นมนุษย์มีกรรมอันเลวทราม ละ ไปแล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในโลกเบื้องหน้า.