พระไตรปิฎก

ของเรา ไม่กระทำความติดข้องอยู่ในภพ ทั้งหลาย. พึงกำจัดความพอใจในที่สุดทั้งสอง (มีผัสสะและเหตุเกิดแห่งสัมผัสสะเป็นต้น) กำหนดรู้ผัสสะแล้วไม่ยินดีในธรรมทั้งปวงมี รูปเป็นต้น ติเตียนตนเองเพราะข้อใด อย่า ทำข้อนั้น เป็นนักปราชญ์ไม่ติดอยู่ในรูปที่ ได้เห็นและเสียงที่ได้ฟังเป็นต้น. กำหนดรู้สัญญาแล้ว พึงข้ามโอฆะ เป็นมุนี ไม่ติดอยู่ในอารมณ์ที่ควรหวงแหน ถอนลูกศรคือ กิเลสออกเสีย ไม่ประมาท เที่ยวไปอยู่ ย่อมไม่ปรารถนาโลกนี้และโลก หน้า ฉะนี้แล. จบคุหัฏฐกสูตรที่ ๒