พระไตรปิฎก

เสียงที่ได้ฟัง อารมณ์ที่ได้ทราบ หรือศีล และพรต. แม้ทิฏฐิก็ไม่พึงกำหนดด้วยญาณ หรือแม้ด้วยศีลและพรตในโลก ไม่พึงนำตน เข้าไปเปรียบว่า เป็นผู้เสมอเขา ไม่พึง สำคัญว่า เป็นผู้เลวว่าเขา หรือว่าเป็นผู้ วิเศษกว่าเขา. ภิกษุนั้นละความเห็นว่าเป็นตนได้ แล้ว ไม่ถือมั่นอยู่ ย่อมไม่กระทำนิสัย (ตัณหานิสัยและทิฏฐินิสัย) แม้ในญาณ ไม่ เป็นผู้แล่นไปเข้าพวกในสัตว์ทั้งหลายผู้แตก- ต่างกันด้วยอำนาจทิฏฐิต่าง ๆ ย่อมไม่กลับ มาแม้สู่ทิฏฐิอะไร ๆ. พราหมณ์ในโลกนี้ไม่มีตัณหาในส่วน สุดทั้ง ๒ มีผัสสะเป็นต้นเพื่อความเกิดบ่อย ๆ ในโลกนี้หรือในโลกอื่น ไม่มีความยึดมั่น อะไร ๆ ไม่มีสัญญาอันปัจจัยกำหนดแล้ว แม้แต่น้อย ในรูปที่ได้เห็น ในเสียงที่ได้ฟัง หรือในอารมณ์ที่ได้ทราบ ในโลกนี้ เพราะ ได้ตัดสินธรรม ที่ตนยึดถือแล้วในธรรมทั้ง- หลายใคร ๆ จะพึงกำหนดพราหมณ์นั้นผู้ไม่