พระไตรปิฎก

ถือมั่นทิฏฐิ ด้วยการกำหนดด้วยตัณหาหรือ ด้วยการกำหนดด้วยทิฏฐิอะไร ๆ ในโลกนี้. พราหมณ์ทั้งหลายย่อมไม่กำหนดด้วย ตัณหาหรือทิฏฐิ ย่อมไม่กระทำตัณหาและ ทิฏฐิไว้ในเบื้องหน้า แม้ธรรมคือทิฏฐิทั้ง- หลาย พราหมณ์เหล่านั้นก็มิได้ปกปิดไว้ พราหมณ์ผู้อันใคร ๆ จะพึงนำไปด้วยศีล และพรตไม่ได้ ถึงฝั่ง คือ นิพพานแล้ว เป็นผู้คงที่ ย่อมไม่กลับมา หากิเลสทั้งหลาย อีก ฉะนั้นแล. จบปรมัฏฐกสูตรที่ ๕ อรรถกถาปรมัฏฐกสูตรที่ ๕ ปรมัฏฐกสูตร มีคำเริ่มต้นว่า ปรมนฺติ ทิฏฺีสุ ในทิฏฐิทั้งหลาย ว่าสิ่งนี้เป็นอย่างยิ่ง ดังนี้. พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นอย่างไร ? ได้ยินว่า เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กรุงสาวัตถี พวก เดียรถีย์ต่าง ๆ ประชุมกันแสดงทิฏฐิของตน ๆ ว่าสิ่งนี้เป็นอย่างยิ่ง เกิดโต้เถียง กันแล้วพากันไปกราบทูลพระราชา. พระราชาให้ประชุมคนตาบอดแต่กำเนิด เป็นอันมากแล้วรับสั่งว่า พวกเจ้าจงแสดงช้างเหล่านี้ ดังนี้. พวกราชบุรุษ