พระไตรปิฎก

บุคคลย่อมกล่าวขวัญกันถึงชื่อนี้ ของ คนทั้งหลายผู้อันตนได้เห็นแล้วบ้าง ได้ฟัง แล้วบ้าง ชื่อเท่านั้น ที่ควรกล่าวขวัญถึง ของบุคคลผู้ล่วงไปแล้ว จักยังคงเหลืออยู่. ชนทั้งหลายผู้ยินดีแล้วในสิ่งที่ตน ถือว่าเป็นของเรา ย่อมละความโศก ความ ร่ำไรและความตระหนี่ไม่ได้ เพราะเหตุนั้น มุนีทั้งหลายผู้เห็นนิพพานเป็นแดนเกษม ละ อารมณ์ที่เคยหวงแหนได้เที่ยวไปแล้ว. บัณฑิตทั้งหลายกล่าวผู้ไม่แสดงตน ในภพ อันต่างด้วยนรกเป็นต้น ของภิกษุผู้ ประพฤติหลีกเร้น ผู้เสพที่นั่งอันสงัด ว่า เป็นการสมควร. มุนีไม่อาศัยแล้วในอายตนะทั้งปวง ย่อมไม่กระทำสัตว์หรือสังขารให้เป็นที่รัก ทั้งไม่กระทำสัตว์หรือสังขารให้เป็นที่เกลียด- ชัง ย่อมไม่ติดความร่ำไรและความตระหนี่ ในสัตว์หรือสังขารอันเป็นที่รักและเป็นที่ เกลียดชังนั้น. เปรียบเหมือนน้ำไม่ติดอยู่บนใบไม้ ฉะนั้น หยาดน้ำย่อมไม่ติดอยู่บนใบบัว น้ำ