พระไตรปิฎก

บุคคลผู้ไม่กลับมาสู่มานะด้วยการ ทราบ อันต่างด้วยอารมณ์ มีรูปที่ได้ทราบ แล้วเป็นต้น บุคคลนั้นไม่เป็นผู้สำเร็จแล้ว ด้วยตัณหา มานะ และทิฏฐินั้น บุคคลนั้น แม้กรรมและสุตะพึงนำไปไม่ได้ บุคคลนั้น อันสิ่งใดสิ่งหนึ่งน้อมนำเข้าไปไม่ได้แล้วใน นิเวศน์ คือ ตัณหาและทิฏฐิ. กิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งหลายย่อมไม่มี แก่บุคคลผู้คลายสัญญาได้แล้ว ความหลงทั้ง หลายย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้หลุดพ้นแล้วด้วย ปัญญา ชนเหล่าใดยึดถือกามสัญญาและ ทิฏฐิ ชนเหล่านั้นกระทบกระทั่งกันและกัน เที่ยวไปอยู่ในโลก. จบมาคันทิยสูตรที่ ๙ อรรถกถามาคันทิยสูตรที่ ๙ มาคันทิยสูตรมีคำเริ่มต้นว่า ทิสฺวาน ตณฺหํ เพราะเห็นางตัณหา ดังนี้. พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นอย่างไร ? สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กรุงสาวัตถี ในเวลา ใกล้รุ่ง ทรงตรวจดูโลกด้วยทิพยจักษุ ทรงเห็นอุปนิสัยพระอรหัตของมาคันทิย-