พระไตรปิฎก

ผู้ใดไม่หวั่นไหว ในการถือตัวว่า เสมอเขา วิเศษกว่าเขา ดังนี้เป็นต้น ผู้นั้น ย่อมไม่มีการวิวาท บุคคลผู้มีมานะและทิฏฐิ อันละได้แล้วนั้น ชื่อว่าเป็นพราหมณ์ จะ พึงกล่าวอะไร สิ่งนี้เท่านั้นจริงหรือจะพึง วิวาทเพราะมานะหรือทิฏฐิอะไรว่า ของเรา จริง ของท่านเท็จ อนึ่ง ความสำคัญว่า เสมอเขาหรือว่าไม่เสมอเขา ย่อมไม่มีในที่ ใด ผู้นั้นจะพึงโต้ตอบวาทะกับใคร ๆ. มุนีละอายได้แล้ว ไม่ระลึกถึง อารมณ์เครื่องกำหนดหมาย ไม่กระทำความ สนิทสนมในชาวบ้าน เป็นผู้สงัดจากกามทั้ง หลาย ไม่ทำอัตภาพให้เกิดต่อไป ไม่พึง กล่าวถ้อยคำแก่งแย่งกับคน. บุคคลผู้ประเสริฐ สงัดแล้วจาก ธรรมมีทิฏฐิเป็นต้นเหล่าใด พึงเที่ยวไปใน โลก ไม่พึงถือเอาธรรมมีทิฏฐิเป็นต้นเหล่า นั้นขึ้นกล่าว มุนีผู้มีถ้อยคำสงบ ไม่กำหนัด ยินดี ไม่ติดอยู่ในกามและในโลก เหมือน ดอกปทุม มีก้านเป็นหนาม เกิดในน้ำโคลน ตม ไม่ติดอยู่ด้วยน้ำและโคลนตม ฉะนั้น.