พระไตรปิฎก

ปุราเภทสูตรที่ ๑๐ ว่าด้วยบุคคลผู้สงบ พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า [๔๑๗] บุคคลผู้มีความเห็นอย่างไร มีศีลอย่างไร บัณฑิตจึงกล่าวว่าเป็นผู้สงบ ท่านพระโคดม พระองค์ผู้อันข้าพระองค์ ถามแล้ว ขอจงตรัสบอกนระผู้สูงสุดแก่ ข้าพระองค์เถิด. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ผู้ใดปราศจากตัณหาก่อนแต่สรีระ แตก เป็นผู้ไม่อาศัย กาลเบื้องต้น (อดีต) และเบื้องปลาย (อนาคต) อันใคร ๆ จะพึง นับว่า เป็นผู้ยินดีแล้ว ในกาลท่ามกลาง (ปัจจุบัน) ไม่ได้ ความมุ่งหวังของผู้นั้นย่อม ไม่มี เรากล่าวผู้นั้นว่าเป็นผู้สงบ. ผู้ใดไม่โกรธ ไม่สะดุ้ง ไม่โอ้อวด ไม่คะนอง พูดด้วยปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน ผู้ นั้นแล เป็นมุนีผู้สำรวมแล้วด้วยวาจา. ผู้ใดไม่ทะเยอทะยานในสิ่งที่ยังไม่ มาถึง ไม่เศร้าโศกถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว เป็น