พระไตรปิฎก

บุตร ธิดา สัตว์เลี้ยง ไร่นาและที่ดิน ของผู้ใดไม่มี แม้ความเห็นว่าเป็นตัวตนก็ดี ความเห็นว่าไม่เป็นตัวตนก็ดี อันใคร ๆ ย่อมไม่ได้ในผู้นั้น ปุถุชนหรือสมณพราหมณ์จะพึงกล่าว กะผู้นั้น (ว่าผู้ยินดีแล้ว หรือผู้ประทุษร้าย แล้ว) โดยโทษมีราคะเป็นต้นใด โทษมีราคะ เป็นต้นนั้น ไม่ใช่เป็นความมุ่งหวังของผู้นั้น เพราะเหตุนั้น ผู้นั้นย่อมไม่หวั่นไหว ใน เพราะถ้อยคำทั้งหลาย. มุนีผู้ปราศจากความกำหนัดยินดีไม่ มีความตระหนี่ ย่อมไม่กล่าวยกย่องใน บุคคลผู้ประเสริฐกว่า ผู้เสมอกัน หรือผู้เลว กว่า ผู้ไม่มีกัปปะ (คือตัณหาแลทิฏฐิ) ย่อม ไม่มาสู่กัปปะ ผู้ใดไม่มีความหวงแหนว่า ของตนในโลก ไม่เศร้าโศกเพราะสิ่งที่ไม่มี อยู่ และไม่ลำเอียงในธรรมทั้งหลาย ผู้นั้น แล เรากล่าวว่าเป็นผู้สงบ. จบปุราเภทสูตรที่ ๑๐