พระไตรปิฎก

ภิกษุไม่พึงสำคัญว่า เราเป็นผู้ประ- เสริฐกว่าเขา เสมอเขาหรือเลวกว่าเขา ด้วย ความถือตัวนั้น ถูกผู้อื่นถามด้วยคุณหลาย- ประการ ก็ไม่พึงกำหนดตนตั้งอยู่โดยนัย เป็นต้นว่า เราบวชแล้วจากสกุลสูง. ภิกษุพึงสงบระงับภายในเทียว ไม่พึง แสวงหาความสงบโดยอุบายอย่างอื่น ความ เห็นว่าตัวตน ย่อมไม่มีแก่ภิกษุผู้สงบแล้ว ณ ภายใน. อนึ่ง ความเห็นว่าไม่มีตัวตน คือ เห็นว่าขาดสูญ จักมีแต่ที่ไหน คลื่นไม่เกิด ที่ท่ามกลางเเห่งสมุทร สมุทรนั้นตั้งอยู่ไม่- หวั่นไหว ฉันใด ภิกษุพึงเป็นผู้มั่นคง ไม่ หวั่นไหวในอิฏฐผลมีลาภเป็นต้น ฉันนั้น ภิกษุไม่พึงกระทำกิเลสเครื่องฟูขึ้นมีราคะ เป็นต้น ในอารมณ์ไหน ๆ. พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า ข้าแต่พระองค์ผู้มีจักษุเปิดแล้ว ขอ พระองค์ได้ตรัสบอกธรรมที่ทรงเห็นด้วย พระองค์เอง อันนำเสียซึ่งอันตราย (ขอพระ- องค์จงมีความเจริญ) ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ