พระไตรปิฎก

ขอพระองค์จงตรัสบอกข้อปฏิบัติ และศีล เครื่องให้ผู้รักษาพ้นจากทุกข์หรือสมาธิเถิด. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ภิกษุไม่พึงเป็นผู้โลเลด้วยจักษุเลย พึงปิดกั้นโสตเสียจากถ้อยคำของชาวบ้าน ไม่พึงกำหนัดยินดีในรสและไม่พึงถือสิ่ง อะไร ๆ ในโลกว่า เป็นของเรา. เมื่อตนอันผัสสะถูกต้องแล้ว ใน กาลใด ในกาลนั้น ภิกษุไม่พึงกระทำความ ร่ำไร ไม่พึงปรารถนาภพในที่ไหน ๆ และ ไม่พึงหวั่นไหวในเพราะอารมณ์ที่น่ากลัว. ภิกษุได้ข้าว น้ำ ของเคี้ยว หรือ แม้ผ้าแล้ว ไม่พึงกระทำการสั่งสมไว้และ เมื่อไม่ได้สิ่งเหล่านั้น ก็ไม่พึงสะดุ้งดิ้นรน. พึงเป็นผู้เพ่งฌาน ไม่พึงโลเลด้วย การเที่ยว พึงเว้นความคะนอง ไม่พึง ประมาท อีกอย่างหนึ่ง ภิกษุพึงอยู่ในที่นั่ง และที่นอนอันเงียบเสียง. ไม่พึงนอนมาก พึงมีความเพียร เสพความเป็นผู้ตื่นอยู่ พึงละเสียให้เด็ดขาด ซึ่งความเกียจคร้าน ความล่อลวง ความ ร่าเริง การเสพเมถุนธรรมกับทั้งการประดับ.