พระไตรปิฎก

สารีปุตตสูตรที่ ๑๖ ว่าด้วยความไม่สะดุ้งกลัว ท่านพระสารีบุตรทูลถามว่า [๔๒๓] พระศาสดา ผู้มีพระวาจา ไพเราะอย่างนี้ เสด็จมาแต่ชั้นดุสิต สู่ความ เป็นคณาจารย์ ข้าพระองค์ยังไม่ได้เห็นหรือ ไม่ได้ยินต่อใคร ๆ ในกาลก่อนแต่นี้เลย. พระองค์ผู้มีพระจักษุย่อมปรากฏแก่ มนุษย์ทั้งหลาย เหมือนปรากฏแก่โลกพร้อม ด้วยเทวโลก ฉะนั้น พระองค์ผู้เดียวบรรเทา ความมืดได้ทั้งหมด ทรงถึงความยินดีใน เนกขัมมะ. ศิษย์ทั้งหลายมีกษัตริย์เป็นต้นเป็นอัน มาก มาเฝ้าพระองค์ผู้เป็นพุทธะ ผู้อันตัณหา และทิฏฐิไม่อาศัยแล้ว ผู้คงที่ ไม่หลอกลวง เสด็จมาเเล้วสู่ความเป็นคณาจารย์ ณ เมือง สังกัสสะนี้ ด้วยปัญหามีอยู่. เมื่อภิกษุเกลียดชังแต่ทุกข์ มีชาติเป็น ต้นอยู่ เสพที่นั่งอันสงัด คือ โคนไม้ ป่าช้า หรือที่นั่งอันสงัดในถ้ำแห่งภูเขา ในที่นอน