พระไตรปิฎก

ไม่พึงลุอำนาจแห่งความโกรธและ การดูหมิ่นผู้อื่น พึงขุดรากเหง้าแห่งความ โกรธ และการดูหมิ่นผู้อื่นเหล่านั้นแล้วดำรง อยู่ เมื่อจะครอบงำ ก็พึงครอบงำความรัก หรือความไม่รักเสียโดยแท้. ภิกษุผู้ประกอบด้วยปีติอันงาม มุ่ง บุญเป็นเบื้องหน้า พึงข่มอันตรายเหล่านั้น เสีย พึงครอบงำความไม่ยินดีในที่นอนอัน สงัด พึงครอบงำธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งความ ร่ำไรทั้ง ๔ อย่าง. ผู้เป็นเสขะ ไม่มีความกังวลเที่ยวไป พึงปราบวิตกอันเป็นที่ตั้งแห่งความร่ำไร เหล่านี้ว่า เราจักบริโภคอะไร หรือว่าเราจัก บริโภคที่ไหน เมื่อคืนนี้เรานอนเป็นทุกข์นัก ค่ำวันนี้เราจักนอนที่ไหน. ภิกษุนั้นได้ข้าวและที่อยู่ในกาลแล้ว พึงรู้จักประมาณ (ในการรับและในการบริ- โภค) เพื่อความสันโดษในศาสนานี้ ภิกษุ นั้นคุ้มครองแล้วในปัจจัยเหล่านั้น สำรวม ระวังเที่ยวไปในบ้าน ถึงใคร ๆ ด่าว่าเสียดสี ไม่พึงกล่าวว่าหยาบ.