พระไตรปิฎก

พึงเป็นผู้มีจักษุทอดลง ไม่คะนอง เท้า พึงเป็นผู้ขวนขวายในฌาน เป็นผู้ตื่น อยู่โดยมาก ปรารภอุเบกขา มีจิตตั้งมั่นดี พึงตัดเสียซึ่งธรรมเป็นที่อยู่แห่งวิตกและ ความคะนอง. ภิกษุผู้อันอุปัชฌาย์เป็นต้น ตักเตือน แล้วด้วยวาจา พึงเป็นผู้มีสติ ยินดีรับคำตัก เตือนนั้น พึงทำลายตะปู คือความโกรธใน สพรหมจารีทั้งหลาย พึงเปล่งวาจาอันเป็น กุศล อย่าให้ล่วงเวลาไป ไม่พึงคิดในการ กล่าวติเตียนผู้อื่น. ต่อแต่นั้น พึงเป็นผู้มีสติศึกษาเพื่อ ปราบธุลี ๕ อย่างในโลก ครอบงำความกำ- หนัดยินดีในรูป เสียง กลิ่น รส และผัสสะ. ครั้นปราบความพอใจในธรรมเหล่านี้ ได้แล้ว พึงเป็นผู้มีสติ มีจิตหลุดพ้นด้วยดี พิจารณาธรรมอยู่โดยชอบ โดยกาลอันสม- ควร มีจิตแน่วแน่ พึงกำจัดความมืดเสียได้ ฉะนี้แล. จบสารีปุตตสูตรที่ ๑๖ จบอัฏฐกวรรคที่ ๔