พระไตรปิฎก

ปารายนวรรคที่ ๕ วัตถุกถา ว่าด้วยอวิชชา คือ ธรรมเป็นศีรษะ [๔๒๔] พราหมณ์พาวรีผู้ถึงฝั่งแห่ง มนต์ ปรารถนาซึ่งความเป็นผู้ไม่มีกังวล ได้ จากบุรีอันเป็นที่รื่นรมย์แห่งชาวโกศล ไปสู่ ทักขิณาปถชนบท. พราหมณ์นั้นอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำโคธา- วรี ใกล้พรมแดนแห่งแคว้นอัสสกะและ แคว้นมุฬกะ ด้วยการแสวงหาเสบียงเลี้ยงชีพ และผลไม้. ชาวบ้านที่อาศัยพราหมณ์พาวรีนั้น ก็เป็นผู้ไพบูลย์ พราหมณ์พาวรีได้บูชามหา- ยัญด้วยส่วย อันเกิดแต่กสิกรรมเป็นต้นใน บ้านนั้น ครั้นบูชามหายัญแล้วได้กลับเข้าไป สู่อาศรม. เมื่อพราหมณ์พาวรีนั้นกลับเข้าไปสู่ อาศรมแล้ว พราหมณ์อื่นเดินเท้าเสียดสีกัน ฟันเขลอะ ศีรษะเกลือกกลั้วด้วยธุลี ได้มา