Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 865

เล่ม มมร. 47 หน้า 865 ข้อ 424
ทำให้พราหมณ์พาวรีสะดุ้ง ก็พราหมณ์นั้น เข้าไปหาพราหมณ์พาวรีแล้วขอทรัพย์ ๕๐๐. พราหมณ์พาวรีเห็นพราหมณ์นั้นแล้ว ได้เชื้อเชิญด้วยอาสนะไต่ถามถึงสุขและกุศล แล้วได้กล่าวว่า ไทยธรรมวัตถุอันใดของเรา ไทยธรรมวัตถุทั้งปวงนั้น เราสละเสียสิ้น แล้ว ดูก่อนพราหมณ์ ท่านจงเชื่อเราเถิด ทรัพย์ ๕๐๐ ของเราไม่มี. เมื่อเราขออยู่ ถ้าท่านไม่ให้ไซร้ ใน วันที่ ๗ ศีรษะของท่านจะแตก ๗ เสี่ยง. พราหมณ์ผู้หลอกลวงนั้น กระทำ อุบายแล้ว ได้กล่าวคำจะให้เกิดความกลัว. พราหมณ์พาวรีฟังคำของพราหมณ์ นั้นแล้ว เป็นผู้มีทุกข์ซูบซีด ไม่บริโภค อาหาร เพียบพร้อมด้วยลูกศรคือความโศก อนึ่ง เมื่อพราหมณ์พาวรีคิดอยู่อย่างนี้ ใจก็ ไม่ยินดีในฌาน. เทวดาผู้ปรารถนาประโยชน์ เห็น พราหมณ์พาวรีมีทุกข์สะดุ้งหวาดหวั่น จึง เข้าไปหาพราหมณ์พาวรีแล้วได้กล่าวว่า
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka