Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 875

เล่ม มมร. 47 หน้า 875 ข้อ 424
ก็ท่านทั้งหลายมีโอกาสอันเราได้ กระทำแล้ว ปรารถนาในใจเพื่อจะถาม ปัญหาข้อใดข้อหนึ่ง ก็จงถามความสงสัย ทุก ๆ อย่างของพราหมณ์พาวรีหรือของท่าน ทั้งปวงเถิด อชิตมาณพมีโอกาสอันพระสัมมา- สัมพุทธเจ้ากระทำแล้ว นั่งลงประณมอัญชลี ทูลถามปัญหาเเรกกะพระตถาคต ณ ที่นั่ง ฉะนี้แล. จบวัตถุกถา อรรถกถาปารายนวรรคที่ ๕ อรรถกถาวัตถุคาถา๑ แห่งปารายนวรรค วัตถุคาถา แห่งปารายนวรรคมีคำเริ่มต้นว่า โกสลานํ ปุรา รมฺมา ดังนี้. วัตถุคาถานี้มีการเกิดขึ้นอย่างไร ? มีเรื่องอยู่ว่า ครั้งอดีตกาล มีช่างไม้คนหนึ่งชาวกรุงพาราณสี. ไม่มี ใครเป็นสองในสำนักอาจารย์ของตน. ช่างไม้นั้นมีศิษย์ ๑๖ คน ศิษย์คน หนึ่ง ๆ มีอันเตวาสิกคนละ ๑,๐๐๐ คน. อาจารย์และอันเตวาสิกเหล่านั้นรวม เป็น ๑๖,๐๐๐ คนอย่างนี้. ทั้งหมดนั้นอาศัยกรุงพาราณสีเลี้ยงชีพ ได้ไปใกล้ภูเขา เอาไม้มาสร้างปราสาทชนิดต่าง ๆ ณ ที่นั้นขาย แล้วผูกแพนำมากรุงพาราณสี ๑. บาลีใช้ว่า วัตถุกถา.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka