พระไตรปิฎก

พ. ดูก่อนปุณณกะ ผู้ใดไม่มีความ หวั่นไหว (ดิ้นรน) ในโลกไหน ๆ เพราะ ได้พิจารณาเห็นธรรมที่ยิ่งและหย่อนในโลก ผู้นั้นสงบแล้ว ไม่มีความประพฤติชั่วอันจะ ทำให้มัวหมองดุจควันไฟ ไม่มีกิเลสอัน กระทบจิต หาความหวังมิได้ เรากล่าวว่า ผู้นั้น ข้ามพ้นชาติและชราไปได้แล้ว. จบปุณณกมาณวกปัญหาที่ ๓ อรรถกถาปุณณกสูตร๑ที่ ๓ ปุณณกสูตร มีคำเริ่มต้นว่า อเนชํ ดังนี้ แม้พระสูตรนี้ พระผู้มี- พระภาคเจ้าก็ทรงตรัสห้ามโมฆราชโดยนัยที่กล่าวแล้วนั่นแล. ในบทเหล่านั้น บทว่า มูลทสฺสาวึ คือผู้เห็นรากเหง้ามีอกุศลมูล เป็นต้น . บทว่า อิสโย ได้แก่ชฎิล มีชื่อว่า ฤาษี. บทว่า ยญฺํ ได้แก่ ไทยธรรม. บทว่า อกปฺปยึสุ คือแสวงหา. บทว่า อาสึสมานา คือปรารถนารูปเป็นต้น. บทว่า อิตฺถตฺตํ คือปรารถนาความเป็นมนุษย์เป็นต้น. บทว่า ชรํ สิตา คืออาศัยชรา. ใน บทนี้ท่านกล่าวถึงทุกข์ในวัฏฏะทั้งหมดด้วยหัวข้อคือชรา. ด้วยเหตุนั้น พระผู้มี- ๑. บาลีเป็น ปุณณกปัญหา.