พระไตรปิฎก

ก็กล่าวว่า คนเหล่าใดในโลกนี้ ละเสียซึ่ง รูปที่ได้เห็นแล้วก็ดี เสียงที่ได้ฟังแล้วก็ดี อารมณ์ที่ได้ทราบแล้วก็ดี ละเสียแม้ซึ่งศีล และพรตทั้งหมดก็ดี ละเสียซึ่งมงคลตื่นข่า เป็นต้นเป็นอันมากทั้งหมดก็ดี กำหนดรู้ ตัณหาแล้ว เป็นผู้หาอาสวะมิได้ คนเหล่านั้น ข้ามโอฆะได้แล้ว ฉะนี้แล. จบนันทปัญหาที่ ๗ อรรถกถานันทสูตร๑ที่ ๗ นันทสูตร มีคำเริ่มต้นว่า สนฺติ โลเก มุนีทั้งหลายมีอยู่ในโลก ดังนี้. ในบทเหล่านั้น พึงทราบความในคาถาที่หนึ่งดังต่อไปนี้ ชนทั้งหลาย มีกษัตริย์เป็นต้น ย่อมกล่าวว่ามุนีมีอยู่ในโลก หมายถึงอาชีวกและนิครนถ์ เป็นต้น. บทว่า ตยิทํ กถํสุ ชนทั้งหลายกล่าวบุคคลว่าเป็นมุนีนั้นด้วยอาการ อย่างไรหนอ คือ ชนทั้งหลายกล่าวบุคคลผู้ประกอบด้วยญาณ เพราะญาณมี สมาปัตติญาณเป็นต้นเกิดขึ้น หรือผู้ประกอบด้วยความเป็นอยู่กล่าวคือความ เป็นอยู่ที่เศร้าหมองมีประการต่าง ๆ ว่าเป็นมุนี. ๑. บาลีเป็น นันทปัญหา.