พระไตรปิฎก

๑๑. ปฐมปติพพตาวิมาน ว่าด้วยปติพพตาวิมาน ๑ [๑๑] พระโมคคัลลานะถามว่า ดูก่อนเทพีผู้มีอานุภาพมาก นกกระเรียน นก ยูงทอง หงส์ นกดุเหว่า ซึ่งล้วนเป็นทิพย์ ส่งเสียง อย่างไพเราะ ชุมนุมกันอยู่ วิมานนี้ดาดาษด้วยดอกไม้ สด งดงามมาก เทพบุตรและเทพธิดามาคบหากับท่าน นั่งอยู่ในวิมานนั้น เหล่าเทพผู้มีฤทธิ์ สำแดงฤทธิ์ มีรูปแปลก ๆ กันเป็นอันมาก อัปสรเหล่านี้ฟ้อนรำ ขับร้องอยู่รอบข้าง ให้ท่านบันเทิงอยู่. ดูก่อนเทพีผู้มีอานุภาพมาก ท่านก็ได้เทพฤทธิ์ ครั้งเป็นมนุษย์ท่านได้ทำบุญอะไรไว้ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีอานุภาพมากรุ่งเรืองอย่างนี้ และวรรณะของ ท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. เทวดานั้น ถูกพระโมคัลลานะซักถามแล้ว ดีใจ ก็ได้พยากรณ์ปัญหาของกรรมที่มีผลอย่างนี้ว่า ครั้งเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ ดีฉันได้เป็นผู้ ปฏิบัติซื่อตรงต่อสามี ไม่ประพฤตินอกใจ ถนอมใจ สามี เหมือนกันมารดาถนอมบุตร แม้ดีฉันจะโกรธ ไม่กล่าวคำหยาบ ละการพูดเท็จ ดำรงมั่นอยู่ใน ความสัตย์ยินดีในการให้ทาน ชอบอุทิศตนสงเคราะห์