พระไตรปิฎก

ขวนขวายในทาน. บทว่า สงฺคหิตตฺตภาวา ประกอบความว่า ดีฉันชอบ อุทิศตนสงเคราะห์คนอื่น ๆ ด้วยสังคหวัตถุ และมีจิตเลื่อมใสเพราะเชื่อ กรรมและผลกรรม จึงได้ถวายข้าว น้ำ โดยเคารพ โดยอาการยำเกรง และได้ถวายทานอย่างอื่นมีผ้าเป็นต้น อย่างไพบูลย์ อย่างโอฬาร. คำที่ เหลือมีนัยที่กล่าวมาแล้วทั้งนั้น. จบอรรถกถาปฐมปติพพตาวิมาน ๑๒. ทุติยปติพพตาวิมาน ว่าด้วยปติพนตาวิมาน ๒ [๑๒] พระโมคคัลลานะถามว่า ดูก่อนเทพีผู้มีอานุภาพมาก ท่านขึ้นวิมานมีเสา อันแล้วด้วยแก้วไพฑูรย์งดงาม มีรัศมีประกายงดงาม มาก ท่านก็นั่งอยู่ในวิมานนั้น สำแดงฤทธิ์ได้ต่าง ๆ ทั้งสูงทั้งต่ำ เทพอัปสรเหล่านี้ก็ฟ้อนรำขับร้องให้ท่าน ร่าเริงอยู่รอบข้าง ดูก่อนเทพีผู้มีอานุภาพมาก ท่านก็ บรรลุเทวฤทธิ์แล้ว ครั้งเป็นมนุษย์ ท่านได้ทำบุญอะไร เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และ วรรณะของท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. เทวดาองค์นั้น ถูกพระโมคคัลลานะซักถาม แล้วดีใจ ก็ได้พยากรณ์ปัญหาของกรรมที่มีผลอย่างนี้ ว่า ครั้งเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ ดีฉันได้เป็น