พระไตรปิฎก

๑๑. ทุติยภิกษาทายิกาวิมาน ว่าด้วยภิกษุทายิกาวิมาน [๒๘] พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพธิดานั้น ด้วยคาถานี้ว่า ดูก่อนเทพธิดา ท่านเป็นผู้มีวรรณะงาม มีรัศมี ส่องสว่างไสวไปทุกทิศ เหมือนดาวประกายพรึก เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีวรรณะเช่นนี้ ฯ ล ฯ และ รัศมีของท่านสว่างไสวไปทุกทิศ. เทพธิดานั้น ถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว ดีใจ จึงได้พยากรณ์ปัญหาแห่งกรรมที่มีผลอย่างนี้ว่า ในชาติก่อน ครั้งเกิดเห็นมนุษย์ ดีฉันอยู่ใน หมู่มนุษย์ในมนุษยโลก ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศ- จากกิเลสธุลี ผ่องใสไม่ขุ่นมัว ก็เลื่อมใส ได้ถวาย ภิกษาแด่พระองค์ด้วยมือของดีฉันเอง เพราะบุญอัน นั้น ดีฉันจึงมีวรรณะเช่นนี้ ฯ ล ฯ และรัศมีของดีฉัน จึงสว่างไสวไปทุกทิศ. จบทุติยภิกษาทายิกาวิมาน อรรถกถาทุติยภิกษาทายิกาวิมาน ทุติยภิกษาทายิกาวิมาน มีคาถาว่า อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน ดังนี้เป็น ต้น. ทุติยภิกษาทายิกาวิมานนั้นเกิดขึ้นอย่างไร ?