พระไตรปิฎก

มัญชิฏฐกวรรคที่ ๔ ๑. มัญชิฏฐกวิมาน ว่าด้วยมัญชิฏฐกวิมาน พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพธิดาองค์หนึ่งว่า [๓๙] ดูก่อนเทพธิดา ท่านรื่นรมย์อยู่ในวิมาน แก้วผลึก มีพื้นดาดาษไปด้วยทรายทอง กึกก้องไปด้วย ดนตรีเครื่อง ๕ เมื่อท่านลงจากวิมานแก้วผลึก อัน บุญกรรมแต่งไว้ เข้าไปสู่ป่าสาละอันมีดอกบาน สะพรั่งตลอดกาลทั้งปวง ยืนอยู่ที่โคนต้นสาละต้น ใด ๆ ต้นสาละนั้น ๆ ซึ่งเป็นไม้อุดมก็น้อมกิ่งโปรย ดอกลงมา ป่าสาละนั้นต้องลมแล้วโบกสะบัดไปมา เป็นที่อาศัยแห่งฝูงสกุณชาติ โชยกลิ่นหอมพุ่งไปทั่ว ทิศ ดุจต้นอุโลกฉะนั้น ท่านสูดดมกลิ่นอันหอมหวน นั้น ทั้งได้ชมรูปทิพย์ ซึ่งมิใช่ของมนุษย์ ดูก่อน เทพธิดา อาตมาถามแล้ว ขอท่านโปรดบอก นี้เป็น ผลแห่งกรรมอะไร. เทพธิดาตอบว่า เมื่อชาติก่อน ดีฉันเกิดเป็นมนุษย์ อยู่ใน มนุษยโลก เป็นทาสอยู่ในตระกูลเจ้านาย ได้เห็น