พระไตรปิฏก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพธิดาองค์หนึ่งว่า)

{๓๙} [๖๘๙] เทพธิดา เธอรื่นรมย์อยู่ด้วยดนตรีเครื่องห้า

ที่เทพบุตรและเทพธิดาประโคมอยู่อย่างไพเราะ

ในวิมานแก้วผลึกแดงซึ่งมีพื้นดารดาษด้วยทรายทอง

[๖๙๐] เมื่อเธอลงจากวิมานแก้วซึ่งบุญกรรมเนรมิตไว้แล้วนั้น

เข้าไปสู่ป่าไม้สาละซึ่งผลิดอกบานสะพรั่งทุกฤดูกาล

[๖๙๑] ยืนที่โคนต้นสาละใด ๆ ก็ตาม

ต้นสาละนั้น ๆ ซึ่งเป็นต้นไม้อุดมสมบูรณ์ ก็น้อมกิ่งโปรยดอกลงมา

[๖๙๒] ป่าไม้สาละเป็นที่อาศัยของเหล่าสกุณชาติ

ต้องลมรำเพยพัดไหวไปมา

มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทุกทิศ ดุจต้นอุโลก

[๖๙๓] เธอสูดดมกลิ่นที่หอมหวนนั้น ทั้งได้เห็นรูปอันมิใช่ของมนุษย์

เทพธิดา อาตมาถามแล้ว ขอเธอจงบอกเถิดว่า

นี้เป็นผลของกรรมอันใดเล่า

(เทพธิดาตอบว่า)

[๖๙๔] เมื่อดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นหญิงรับใช้อยู่ในตระกูลเจ้านาย

ได้เห็นพระพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่

จึงได้โปรยดอกสาละลง (รอบพระอาสน์)