พระไตรปิฎก

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นิชฺฌตฺโตมฺหิ ได้แก่ เป็นผู้เพ่งพินิจ คือไปแล้ว ด้วยความเข้าใจ ด้วยสัญญาในโอชะแห่งธรรม. บทว่า สุภฏฺเน แปลว่า ที่กล่าวแล้วด้วยดี. ลำดับนั้น พระเถระเมื่อพร่ำสอนพระกุมารนั้น ได้ภาษิตคาถานี้ว่า ท่านจงอย่าถึงอาตมาเป็นสรณะเลย อาตมาถึง พระมหาวีรศากยบุตรใดเป็นสรณะ ท่านจงถึงพระ- มหาวีรศากยบุตรนั้นเป็นสรณะเถิด. ต่อนั้น พระราชกุมารตรัสอย่างนี้ว่า ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ พระศาสดาของท่านพระ- องค์นั้นประทับอยู่ในชนบทไหน แม้ข้าพเจ้าก็จักไป เฝ้าพระชินะผู้หาบุคคลเปรียบมิได้. พระเถระทูลอีกว่า พระศาสดาเป็นบุรุษอาชาไนย มีพระสมภพ แต่ราชสกุลพระเจ้าโอกกากราช ในชนบททิศตะวัน- ออก แต่พระองค์เสด็จปรินิพพานเสียแล้ว. พระเถระกล่าวว่า ปุรตฺถิมสฺมึ ชนปเท ในคาถานั้น เพราะ มัชฌิมประเทศอยู่ทางทิศตะวันออก จากประเทศที่พระเถระนั่งอยู่. ราชโอรสนั้นฟังธรรมเทศนาของพระเถระอย่างนี้แล้ว มีใจเลื่อมใส ก็ตั้งอยู่ในสรณะและศีล เพราะเหตุนั้น พระธรรมสังคาหกาจารย์ทั้งหลาย จึงกล่าวว่า