พระไตรปิฎก

โดยประการนั้นเถิด ยังมีพระยานามว่าปายาสิ มียศ ถึงความเป็นสหายของภุมเทวดา บันเทิงอยู่ใน วิมานของตน เป็นเทวดาได้มาสนทนากะพวกมนุษย์. เสริสสกเทพบุตรถามพวกพ่อค้าด้วยคาถาว่า ดูก่อนมนุษย์ทั้งหลาย พวกท่านกลัวทางคด เคี้ยว ใจเสียอยู่ในที่น่าสงสัยว่ามีภัยในป่า ในถิ่น อมนุษย์ ในทางกันดาร ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร เดิน ไปได้แสนยาก กลางทะเลทราย ในทะเลทรายนี้ ไม่มีผลไม้ ไม่มีเผือกมัน ไม่มีเชื้อไฟในที่นี้ จะมี อาหารแต่ที่ไหน นอกจากฝุ่นและทรายที่แดดแผด เผาทั้งร้อนทั้งทารุณ เป็นที่ดอน ร้อนดังแผ่นเหล็ก เผาไฟ หาความสุขมิได้ เทียบเท่านรก (ในปรโลก) เป็นที่อยู่ของพวกมนุษย์หยาบช้ายุคโบราณ เป็น ภูมิประเทศเหมือนถูกสาปไว้ เออก็พวกท่านหวังอะไร เพราะเหตุไรจึงไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วน ตามกันเข้ามา ยังประเทศถิ่นนี้พร้อมกัน เพราะความโลภความกลัว หรือเพราะความหลง. พวกพ่อค้าตอบว่า พวกข้าพเจ้าเป็นนายกองเกวียนอยู่ในแคว้น มคธและแคว้นอังคะ บรรทุกสินค้ามามาก ต้องการ ทรัพย์ปรารถนากำไร จะพากันไปยังสินธุประเทศ