พระไตรปิฎก

ข้าพเจ้ามีนามว่าปายาสิ เมื่อครั้งรับราชการ (เป็นเจ้าเมืองเสตัพยะ) แคว้นโกศล ข้าพเจ้าเป็น นัตถิกทิฏฐิ ( มีความเห็นผิดว่าไม่มีบุญบาป) เป็น คนตระหนี่ มีธรรมอันลามก มีปกติกล่าวว่าขาดสูญ ได้มีสมณะ นามว่ากุมารกัสสปะ ผู้โอฬาร เป็น พหูสูต กล่าวธรรมได้วิจิตร ท่านได้แสดงธรรมกถา โปรดข้าพเจ้าในครั้งนั้น ได้บรรเทาทิฏฐิ ที่เป็นข้าศึก ใจ (มิจฉาทิฏฐิ) ของข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้าได้ฟัง ธรรมกถาของท่านนั้นแล้ว ได้ปฏิญาณตนเป็นอุบาสก งดเว้นจากปาณาติบาต เว้นขาดจากอทินนาทานใน โลก ไม่ดื่มน้ำเมาและไม่กล่าวมุสา ยินดีด้วยภริยา ของตน ข้อนั้นเป็นวัตรและเป็นพรหมจรรย์ของ ข้าพเจ้า นี้เป็นวิบากแห่งบุญที่ข้าพเจ้าสั่งสมไว้ดีแล้ว วิมานนี้ข้าพเจ้าได้มาด้วยบุญกรรมที่ไม่ใช่บาปเหล่า- นั้นแหละ. พวกพ่อค้าถามว่า ได้ยินว่า คนทั้งหลายที่มีปัญญา พูดแต่คำจริง คำของบัณฑิตทั้งหลาย จึงไม่แปรปรวนกลับกลาย เป็นอย่างอื่น คนทำบุญจะไปในที่ใด ๆ ย่อมมีแต่ ของที่น่ารักน่าท่านใคร่ บันเทิงอยู่ในที่นั้น ๆ ความโศก ความร่ำให้ การฆ่า การจองจำ และเหตุเกิดเรื่อง