พระไตรปิฎก

เนื้อความของสองคาถานั้น ดังต่อไปนี้ บทว่า ปารํ สมุทฺทสฺส เป็นต้น ความว่า ไปทะเลทราย คือหนทางที่ประกอบด้วยทรายทั้งฝั่งโน้น ฝั่งนี้ ชื่อว่า ทางที่มีเชิงหวาย เพราะเถาหวายพันกันจะต้องไปให้ดี สู่ทาง ที่มีหลักตอ เพราะจะต้องก่อนหลักตอทั้งหลายแล้วจึงไปได้ ทิศเป็นอันมาก ที่ไปได้ยาก อย่างนี้คือแม่น้ำมีแม่น้ำจันทรภาคาเป็นต้น และประเทศที่ ไม่เรียบราบของภูเขาทั้งหลาย เพราะโภคทรัพย์เป็นเหตุ และพวกท่าน เมื่อไปอย่างนี้ ก็โลดแล่นเข้าไปถึงแว่นแคว้นของพระราชาอื่น ๆ เห็น พวกมนุษย์ชาวต่างประเทศ คือผู้อยู่ต่างถิ่น ในแว่นแคว้นนั้น สิ่งอัศจรรย์ คือควรยกนิ้วให้อันใด ที่พวกท่าน คือท่านทั้งหลายผู้เป็นอย่างนี้ ได้ ฟังหรือได้เห็น ดูก่อนพ่อค้าทั้งหลาย เราขอฟังสิ่งอัศจรรย์อันนั้น ใน สำนักของพวกท่าน เทพบุตรประสงค์จะให้พ่อค้าเหล่านั้นกล่าวถึงความ อัศจรรย์แห่งวิมานของตน จึงถาม ด้วยประการฉะนี้. ถูกเทพบุตรถามอย่างนี้แล้ว พวกพ่อค้ากล่าวว่า ข้าแต่พ่อกุมาร สมบัติของมนุษย์ที่แล้ว ๆ มา ทั้งหมด พวกข้าพเจ้าไม่เคยได้ยินหรือได้เห็น อัศจรรย์กว่าวิมานของท่านนี้เลย พวกข้าพเจ้าดูวิมาน ของท่านอันมีรัศมีไม่ทรามแล้วไม่อิ่มเลย สระโบก- ขรณีเลื่อนลอยไปในอากาศ มีสวนป่าไม้มาก มี- บุณฑริกบัวขาวมาก มีต้นไม้ออกผลเป็นนิจ โชย- กลิ่นหอมตลบไป เสาวิมานเหล่านี้เป็นเสาแก้ว ไพฑูรย์ สูงร้อยศอก ส่วนยาวประดับด้วยศิลา